İnsanlık tarihi boyunca sistemin dayattıklarını bilerek yapmayan kişi, doğru/ yanlış sorgulamasına gerek duyulmadan en adi suçludan bile daha tehlikeli kabul edilip, daha ağır cezalara çarptırılmıştır.
Çünkü sistem istikrar adı altında kendi devamını sağlayanı doğru kabul eder. Sorgulamak suç kabul edilir. Sorgulamanın çok tehlikeli olması, bulaşıcı olmasından kaynaklanır.
Tarihte cezalandırılanların çoğu, yasa dışı olduğu için değil “yasa üstü” davrandığı içindir.
Modern Düzenin En Büyük Tehlikesi: Kendi Ritmini Bulan İnsan”
Bugün itaat, artık copla değil, alışkanlıkla ve konfor alanının daraltılması tehlikesi ile sağlanıyor.
İnsanlar asıl sorgulamaları gerekenin emirler değil, normlar olduğunu fark etmiyor.
Böylece reklamlar, algoritmalar, sosyal medya beğenileri, hepsi aynı sessiz, sinsi disiplini yaratıyor.
Neden diye sormak yerine “nasıl dikkat çekerim” “nasıl uyum sağlarım” soruları öncelik haline geliyor. Ezcümle modern çağın yeni suçlusu, sistemin ritmine ayak uydurmayan, yavaşlayan, görünür olmayan ve belki de bu sebeple içsel huzuru, mutluğu bulan insan haline geliyor. Bu insanın suçu sisteme değil hayata hizmet etmesidir.