Engelli Annesi Olmak

script async src=”″crossorigin=”anonymous”></script 

Kırılan bir cam gibi

Tuz buz oldu içinde gülümsemesi

Nazım Hikmet Ran

Derler ki “Acı önce azalır, sonra biter “…

Acının tükenmesi nedir? Bunu hiç bilmez engelli annesi ömrü biter, acısı bitmez…

 Eğer engelli bir çocuk annesiysen kimse içindeki yaraya dokunamaz. O yara öyle derindedir ki, hiç bir fani ona ulaşamaz. Her gün yeniden binersin yer altına inen asansöre, her gün biraz daha derine inersin, yaran her gün biraz daha derinden kanar, kimse ulaşamaz sana…

Sen bile bilemezsin o kadar derinlik olduğunu içinde… Hiç bitmez o derinlik, her gün biraz daha aşağısı vardır. Her gün yeniden öğrenirsin yeni dehlizleri, hiçbir gün diğerinden daha az acı çekmezsin. Her gün aynı acı biraz daha derinleşir.

O kadar ağırdır ki acın, kimseye anlatamazsın bir türlü… Seni dinlemeyeceklerinden değil, sen yanında bulunduğun uçurumu tarif etmek için aşağı bakmaya cesaret edemezsin ki, anlatabilesin …  Yukarı çevirirsin başını, bakışlarını… Gülümsersin hayata, hatta kahkahalar atarsın, fark etmez artık hiçbir şey… Madem geldik Dünyaya tamamlanacak bu süre dersin çaresiz…

Bozmazsın hiçbir uyumu, ahengi… Yoktur bir faydası sana, kimsenin üzülmesinin ya da sevinmesinin… Geçmiş hayatından bir şey hatırlattıklarında sana, bakarsın geriye… O sen değilsindir… Başkasının hayatını anlatırlar sanki sana. O anılar başkasınındır. Sen olamazsın ki o insan… O ümitli, hayatı seven, gelecekten beklentileri olan cıvıl cıvıl insan sen olamazsın ki…

Sen, tuz buz olmuşsundur. Sen paramparçasındır. İstemezsin kimsenin seni böyle görmesini… Senin suçun değildir bu kadar paramparça olmak bilirsin… Bilirsin, ama yine de utanırsın senin ne kadar parçalandığını görecekler diye…

Her gün uçurumdan düşerken, hep yukarı bakarsın aşağı bakamazsın… Baksan, görsen derinliğin sonu olmadığını o anda ölürsün kahrından… Yukarı bakarsın… Gülümsersin hatta kahkahalar atmaya çalışırsın… Yukarıda dostların yüzünden, anılarından toplarsın eski kimliğini… Onları toplayıp yapıştırırsın yüzüne, kimse görmesin parçalanmayı diye… Her şeyi yaparsın sevdiklerin görmesin bilmesin nasıl tuz/buz olduğunu diye… Bu kadar çabaya başarırsın… Bilirler üzüldüğünü ama göremezler tuz buz olduğunu…

Ve sen anlarsın ‘’Gözü açık gitmek…’’ ne demek, ölürken bile huzur içinde uykuya dalamamak sonsuza kadar hep bir tedirginlik içinde kalmak, ölürken bile gözünün arkanda kalması ne demek taa yüreğinden, sadece hissetmezsin, anlarsın.